قطره دلش دریا می خواست.چند وقتی بود که به خدا گفته بود. هر

بار خدا می گفت از قطره تا دریا راهی است طولانی. راهی از رنج و

عشق و صبوری. هر قطره را لیاقت دریا نیست. قطره ایستاد و

منجمدشد. قطره روان شد و راه افتاد و به اسمان رفت. هر بار چیزی

تازه از رنج،عشق و صبوری اموخت. تا روزی که خدا گفت امروز روز

توست.روز دریا شدن. و خدا قطره را به دریا رساند. قطره طعم دریا

را چشیدو طعم دریا شدن را. روز دیگر قطره به خدا گفت:

از دریا،از دریا بزرگتر هم هست؟!!!خدا گفت اری،هست.

قطره گفت پس من ان را می خواهم. بزرگترین را،بی نهایت را.

خدا قطره را برداشت و در قلب ادم گذاشت و گفت این بی نهایت

است. ادم عاشق بود. دنبال کلمه ای می گشت تا عشقش را توی

ان بریزد،اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت.

قطره از عاشق عبور کرد. ادم همه ی عشقش را توی یک قطره

ریخت.وقتی قطره از چشم عاشق چکیده شد،خدا گفت:

حالا تو بی نهایتی. چون که عکس منفقط در اشک عاشق

نمایان است.

      در شیرینی بوسه غرق بودم که شوری اشک را بر لبانم 

                احساس  کردم و فهمیدم که این بوسه ی جداییست.